Catastrophic

she was in total chaos
tormented between lies and chasm 
of being in love and falling apart 
of forgetting and moving on 

and with that - 

she was a tornado 
a self-destructive storm 
a constant wreaking havoc 
resulting infinite melancholy 

and then- 

she was a tsunami 
you cannot stand a chance against her 
she will crash you with her enormous wave 
bringing you to sudden death 

it is because- 
nobody knows about her sadness 
her silent gaze to her love 
her breaking heart and soul 
and her unrequited love 
to her imperfect man

Letting Go

"Save your smile
Everything fades through time
I'm lost for words
Endlessly waiting for you"


"Dear!"

"Hi dear! Nag lunch ka na ba?"

"Yup kakatapos ko lang, ikaw ba?"

"Katatapos ko lang din, ano naman ang kinain mo?"

"Ahm nagtry ako ng fried fish and gulay"

"Oh thats good mukhang nagiging healthy na ang dishes mo ah"

"Yup as prescribed by love doctor"

"Mabuti naman at sinusunod mo sya, good girl"

"Op kors doc takot ko lang sayo"

"Hahahaha! Oh paano ba yan dear, I'll be calling you na lang later balik na muna kami sa office ha"

"Sure dear take care"

"You too, ingat  ka parati."



Muli kong ibinalik ang hawak hawak kong cellphone sa aking bulsa, matapos kong muling pakinggan ang nairecord kong usapan namin. Ilang buwan na nga ba ang nakakalipas simula nung huli naming usapan? Ganun na ba katagal ngayon ang salitang "I'll be calling you later"? It's been ages, but still yung later na tawag nya ay wala pa din.

Parang kahapon lang, ang sigla pa nya pag kausap ko sa kabilang linya. Yung gabi namin parang nagiging umaga kasi ni halos ayaw namin ibaba ang telepono. Minsan pa nga kung ano ano lang ang napag uusapan namin, minsan mga kalokohan lang pero kahit na wala naman kaming importanteng topic na napag uusapan, nakokontento na kami. Kasi sa kabila ng lahat ng iyon, marinig lang namin ang boses ng isa't isa masaya na kami at kontento pa.

Pero, ayun nga bigla na lang syang naglaho na parang bula. Oh siguro tinangay na ni habagat, kaya hanggang ngayon ay hindi pa din tumatawag. At heto ako napagod na sa kakahintay.

At dahil doon, I have decided to let go. I don't want to wait in vain anymore. Naisip ko lang bakit ba kailangan ko pang maghintay sa wala, gayong alam ko naman na wala na talaga. Ni anino nga nya hindi ko alam kung saan nagsuot eh yun pa kayang totoong sya. Para akong maghahanap nun ng karayom sa gitna ng dilim, bukod sa malabo mo ng matagpuan wala pang pag asa kung makikita mo pa nga.

In short, sa Quezon city lang may pag asa.

Altough letting go is one of the hardest thing to do, lalo na kung alam mong mahal mo pa yung tao. But to save your pride, to save yourself for so much pain you must be brave enough to let go. Accept the fact, accept the reality that impossible things are really impossible to happen. It is the only way to forget, and to move forward we should look on what's ahead of us, and thus letting the footprints of the past be blown away, by the wind of time.

It's not being bitter, it is a way of accepting reality. Because if you keep on waiting, if you keep on hoping for a second chance, for a reconciliation and still believing that the two of you can be together. These thoughts may give us hope, but it will also gives us desparation and loneliness. Thus, letting go is the only way out.

Only then we can find happiness.

An open letter to someone I used to love...

(BIPOLAR)


I still want you in my life...



I may be foolish enough to say those words again. I may be crazy or ridiculous or whatever it is that you wanted to call me. But still, I want you in my life.



Again.



It's been a recurring event in my life, ever since you left me my life has never been the same, anymore. I never wanted anyone like this before. It's like a beautiful nightmare, I wanted to wake up to stop this madness yet I never wanted to lose sight of you. You're the only love I've ever known.



Forgetting all about you is like making me a prisoner of delusion. In no time, I will be a madman, laughing and crying at the same time. I'd been hunted by a million “what ifs.” What if you're still my man? What if I never gave up? What if? What if? What if?



But since you're gone with the wind, how can I let you know? How can I tell you that I'm still in love with you? Will I finally let go? Or should I still hold on? Should I choose to be happy or should I choose to bear this unfathomable pain?



Tell me, how can I move on when I'm still in love with you?



But then again, I want you out of my life forever.

Until then...

I saw you standing there, under the moonlight. With your sweetest smile and glimmering eyes you wave at me and said “hello”. I almost forgot how to breathe, at that moment it was as if I was hypnotized, fallen under your magic spell.

A little chitchat with a nervous laughter and I was all over you. Like a child receiving her first bar of chocolate. Feels like heaven with an exasperated smile!

Since then, my life evolves around you. But I wasn’t expecting anything in return, just a simple hello with matching sweetest smile I could die all over again.

Even though I have a lot of sleepless night and the reason behind it was you, I never mind it.  Honestly you are the best thing that can happen to me. 

Until then, I saw you standing there, under the moonlight, again. As always I forgot how to breathe, until you handed me a piece of paper that made my life totally different.

-end-

Handa ka na ba?

Handa ka na ba?

“dan dan dadan, dan dan dadan”
“dan dan dadan dan dan dadan"

Malumay at humahagod sa buong kalamnan ang pumailanglang na awit mula sa kanyang mga labi. Malamyos ang tinig na tila ba isang uyayi na magdadala sayo sa mahimbing na pagtulog.

Paulit ulit. Tila ba walang katapusan ang ginagawa nyang pag awit.

“dan dan dadan, dan dan dadan”
“dan dan dadan dan dan dadan”

Sa pangalawang paghimig ng awit ay kakaiba na ang tinig. Malungkot. Puno ng pait at hinanakit, kasabay ng bawat pagbigkas ng letra ang nakapangingig na himig ng kanyang pagluha. Humahalimuyak din ang nakasusulasok na amoy ng nabubulok na bulaklak sa paligid.

Nakakakilabot. Tila ba nanggagaling sa kailaliman ng lupa ang kanyang tinig.

Maya maya pa ay muling pumailanglang ang kanyang malamyos na tinig. Kasabay ng muli niyang pag awit ang pagkurap ng bawat ilaw sa paligid. Unti – unti habang lumalakas ang kanyang ginagawang paghimig tuluyan ng nilamon ng kadiliman ang paligid.

“Natatakot ka na ba? Nanginginig na ba ang tuhod mo?” tanong ng tinig na tila ba nanggagaling sa ilalim ng lupa.

“Naaamoy ko ang iyong pangamba, nararamdaman kong malapit ng sumuko ang katinuan mo”

Kasabay ng kanyang nakabibinging halakhak ang muli niyang paghimig sa awit.

“dan dan dadan, dan dan dadan”
“dan dan dadan dan dan dadan”

“Natatandaan mo pa ba ang pangako mo sakin? O kinalimutan mo na kasabay ng pagtalikod mo sakin?”

“Tuparin mo na ang iyong pangako, malungkot ang mag isa. Nakakapagod. Kailangan kita sa piling ko.”patuloy pa nitong paglitanya habang walang patid ang pagluha nito.

Nakakasulasok ang amoy na unti unting bumabalot sa paligid.

Nakakahilo. Ngunit tila ba isa itong gamot na naging dahilan ng pagpayapa ng kanyang isipan.

“dan dan dadan, dan dan dadan”
“dan dan dadan dan dan dadan”

Mula sa ilaw na nanggagaling sa liwanag ng buwan ay kanyang nasipat ang babaeng kausap. Maamo at pamilyar ang kanyang magandang mukha, ngunit kung pagmamasdang mabuti ay mababakas ang nakakabagabag na kalungkutan.

Sa muling pagkurap ng kanyang mga mata iba na ang anyo ng kanyang kaharap. Hindi maitatago ng kadiliman ang nakahahabag nitong kalagayan, halos naaagnas na ang kabilang bahagi ng mukha nito, habang mababakas naman sa leeg nito ang tanda ng kahapon na pilit nitong tinalikuran.


***********************************************************


“dan dan dadan, dan dan dadan”
“dan dan dadan dan dan dadan”

Humahalimuyak ang amoy ng rosas sa buong paligid. Mababakas din sa ngiti ng bawat tao sa loob ng simbahan ang kaligayahan na kanilang nararamdaman.

Ngunit hindi ang babae sa unahan na kanina pa hindi mapakali sa kanyang kinauupuaan.

Alas kwatro ang takdang oras ng kanilang kasal ngunit sa hindi malamang dahilan ala sais na’y hindi pa din dumadating ang lalaking kanyang pakakasalan.

Unti unting nangilid ang luha sa kanyang mga mata, habang pilit siyang inaakay ng kanyang mga magulang para umuwi sa kanilang tahanan ay unti unti naman siyang nilalamon ng matinding kalungkutan.

Dumidilim ang paligid, malamig ang pag ihip ng hangin na humahalik sa kanyang mga balat.

Mabigat ang bawat hakbang na kanyang ginagawa, habang hila hila ang silya na magsisilbi niyang sandalan sa binabalak na kamatayan. Marahang niyang inihagis ang hawak niyang tali patungo sa kisame na nagsisilbing pundasyon ng kanilang bubong. Nang kanyang masiguro na mahigpit na pagkakabuhol ng tali tsaka niya ito ginawang kwintas, matapos ang marahang pag usal ng mga katagang nagmumula sa kanyang papel na hawak mabilis niyang sinipa papalayo ang upuan na kanyang tinutungtungan.

Pilit syang kumakawala mula sa tali na unti unting pumipigil sa kanyang paghinga. Kakawag kawag sya na tila isang bata na ngayon pa lang natututong lumangoy. Ilang sandali pa kusa ng pumayapa ang paligid.

Kasabay ng pagsibol ng araw ang nakabibinging hiyawan sa paligid. Kasunod noon ang walang katapusang pagbaha ng kalungkutan na bumalot sa buong silid.

**********************************************************
“dan dan dadan, dan dan dadan”
“dan dan dadan dan dan dadan”
“Handa ka na ba?”

-end-

Overwhelm me with your love ♥

I love you
in every pieces of me
in every bits of my sanity
in every part of my soul

I need you
to hold my trembling hands
to dry my teary eyes
to guide me through the night
and beyond the blinding
lights of insanity

I want you
to kiss my pain away
to put my soul at ease
to show my way back home
a place where I belong

I love you this three words is for you
I need you no one else will do
I want you to make my dreams come true

Of Loving and moving on

She never saw it coming. It was as if you'd been hit by a sudden heart attack, a matter of life and death.



You can't control it.



No freaking way!



But because this is all that she wanted, she let the wind of time push her to the cliff. A little step forward and she will finally bid goodbye.



Forever.


What happen to those promises he keeps on telling her? Those breath taking sweet kisses and melodies from the heart? Did it just fade away in an instant?



As if!



And now because of all his failures, she started to stop pretending that she still loves him. She's sick and tired of this never ending battle of saying goodbye and giving up.



Finally!



Stepping forward was the best choice. It is the best and most appropriate way to heal all the wounds. Let the wind of time kiss all the heartache and miseries forever.


#tryme

One night stand ♥

If by chance you saw me standing alone, staring blankly on the open ground, don't fall for it. Don't let your intuition bite you. If you do, I will not be responsible for any actions that will follow afterwards. I have warned you.

But if you insist, I might give you a chance. Come to me and I will let you taste the fantasy of our insanity.

Touch me like no one had touched me before. Don't think about my past, don't think about me either. Kiss me, kiss me as if there is no tomorrow. Don't bother about my lips, try to bite it and make it swollen. Make every visible part of our universe collapse into our own world. Caress me with your love let me taste the bittersweet ecstasy that you have promised.

Let's sway together into the rhythm of our forbidden love, move closer to me inch by inch savor the magic of this moment. As we explode reaching seventh heaven, let me lie down beside you. But don't you dare touch me again. Don't look at me as I get up and dress myself.

Just let me do my business, can't you see? I don't belong here. As I walked away leaving, don't try to stop me. Don't try to get my number and ask about my whereabouts. Don't even dare to search for me, forget all about me, it is just a-one-night stand.

Because if you do, if you try to search me, if you will call me and ask about me. I will fall for you. Surely I will. And, it will be the foolish thing that may happen to me.

-end-

Roof Top

Nakabibingi ang ingay na nanggagaling sa ambulansya sa kalsadang aking tinatahak, napakadami din ng tao sa paligid na ang mga tingin ay nakatuon sa itaas ng gusali. Dahan dahan akong lumapit sa kanila at akin ding itinuon ang tingin ko sa kanilang tinitingala.

Isa pa lang lalaki ang nakatayo sa pinaka kantong bahagi ng mataas na gusali. Sa hitsura pa lang nya mukhang malaki ang dinadala nyang problema sa buhay at mukhang pagpapatiwakal ang naisip nyang paraan para ito ay matakasan.

Pero maling mali ang paraan na naiisip nya, alam ko hindi ako super hero para makialam sa kanya, malamang nga kung aakyat ako at lalapit sa kanya baka hindi pa ako payagan ng mga pulis na nakabantay na sa kanya. Pero wala namang masama kung susubukan diba? Isa pa, para naman sa kanya ang gagawin kong pangingialam.

Dali dali kong tinakbo ang entrance ng gusali, sa pagkakataong ito alam kong magagamit ko ang aking pinag aralan. Graduate ako ng Psychology at alam kong makakatulong ang mga natutunan ko para di matuloy ang kanyang binabalak. Alam kong di ako pinalaki ng aking mga magulang na mangialam sa buhay ng ibang tao, pero alam ko na kung maaawat ko ang kanyang pinaplano magiging proud sa akin ang mga magulang ko.

Gaya ng inaasahan marami nga ang nakabantay na pulis sa kanyang paligid, ang isa sa kanila ay may hawak pang megaphone sa isip isip ko halos isang dipa lang naman ang layo nya sa lalaki bakit kailangan pa nyang gumamit ng megaphone. Lalapit na sana ako sa lalaki ngunit pinigilan ako ng isang pulis na pinakamalapit sa akin.

“Bawal ka dito, di mo ba nakikita nagkakagulo na nga tapos sisingit ka pa”

“Eh sir kapatid ko po yan eh” pagsisinungaling ko sa kanya.

Tumalikod sya sa akin at nilapitan ang isa sa mga kasamahan nya, maya maya pa ay sabay na silang papalapit sa akin.

“Kapatid mo ba sya talaga?” tanong ng isa.

“Opo” pagtugon ko habang umuusal ng patawad sa Diyos dahil sa pagsisinungaling ko.

“Sige subukan mo syang kausapin”

Huminga muna ako ng malalim bago dahang dahang naglakad sa kinaroroonan ng taong nais wakasan ang kanyang buhay. Malamig ang simoy ng hangin na marahang humahampas sa aking mukha, nagdulot ito ng kakaibang sensasyon sa buo kong katawan. Marahan akong umuusal ng panalangin habang papalapit ako sa kanyang kinatatayuan. Katulad ng nakita kong pwesto nya kanina mula sa ibaba ng gusali, ganun pa din ang pwesto nya ngayon nasa likod na niya ako.

“Kung tatalon ka bakit di mo pa umpisahan? Bakit nakatanga ka pa rin dyan” panimula kong bati sa kanya sabay tuntong sa tabi ng kanyang kinatatayuan.

“Kung tatalon ba ako dito sasaya ka ba” baling nyang tanong sa akin.

Medyo nagulat ako at napaisip sa tanong nya. Ano ba ang dapat kong isagot sa kanya, ayokong magkamali dahil buhay nya ang nakasalalay dito. Isa lang akong pakialamero na nais makatulong at ayokong dahil sa maling sagot ko ay mawakasan ang kanyang buhay.

Muli akong huminga ng malalim at naupo malapit sa kanya.

“Alam mo sa totoo lang sa totoo lang hindi ko malalaman ang sagot dyan sa tanong mo hanggat di mo nasusubukang tumalon. Pero bago ka tumalon may isa lang akong katanungan.”

Napansin kong medyo nagulat sya sa sinabi ko, tumingin sya sa ibaba ng gusali, bumuntong hininga at tsaka muling nagsalita.

“Ano naman ang tanong mo?”

“Alam kong problema ang dahilan kaya ka nakatayo ngayon sa tuktok ng gusaling ito. Pero alam mo din bang hindi solusyon ang naiisip mong paraan para makatakas ka sa problemang dala dala mo.”

“Bakit ano ba sa tingin mo ang pinaka mainam na solusyon sa problema ko? Ni hindi mo nga alam kung anong problema ang kinakaharap ko tapos kung magsalita ka parang ang dami mo ng alam sa mundo.”

“Bakit naisip mo din ba na hindi lang naman ikaw ang may problemang kinakaharap sa mundo? Naisip mo din ba na naisip din kaya nila na magpatiwakal dahil sa bigat ng kanilang pasan?”

“Iba iba naman ang persepsyon ng tao sa problema, may iba na idinadaan sa tawa. May iba naman na masyadong dinidibdib, at isa ako sa mga taong iyon. Hindi lang naman iisang beses na nakaranas ako ng problema, hindi lang ni minsan na sinubok ako ng tadhana. Pero nakakasawa na, paulit ulit na lang. Oo nakulong ako, nabilanggo dahil sa hindi ko sinasadyang pagkakadisgrasya sa kaaway ko. Pero pinagsisihan ko na ang lahat ng iyon sa loob ng bilangguan. Pinagdusahan ko na ang lahat ng iyon, pero heto pa rin sila minamaliit at minamata pa din ang pagkatao ko.”

“Alam mo ang buhay ay sadyang ganyan, maraming pagsubok ang kakaharapin mo sa mundo. Pero naiisip mo ba na kung magpapakamatay ka matatapos na din ang mga problema mo? Paano na ang mga taong maiiwan mo, mag iisip pa sila kung paano ka ipalilibing, mamomroblema pa sila kung saan ka ibuburol. Kung sa paningin ng iba isa ka pa ding kriminal bakit hindi mo patunayan sa kanila na maling mali sila at nagabagong buhay ka na nga. Sa mundong ito na ating ginagawalan hindi maiiwasan na dumanas ng pagsubok, hindi din importante kung ano ang tingin at sasabihin sayo ng ibang tao. Ang higit na importante sa lahat ay kung paano mo isinabuhay ang iyong pamumuhay. Hindi importante ang masamang pagtingin sayo ng iba, hindi ka naman namumuhay para sa kanila diba? Nabubuhay ka para sa sarili mo at para na din sa pamilya mo.”

Nagulat ako ng bigla syang tumayo, tatalon na nga ata. Ngunit tumalikod sya at bumaba sa aming kinauupuan.

“Salamat kaibigan, tunay ngang tama ang sinabi mo. Nakakahiyang isipin na sa isang batang katulad mo pa ako makakarinig ng mga ganyang salita. Hindi man kita kilala, pero nararamdaman ko sa puso ko na napaka buti mong tao. Sana ay hindi ka magbago, sana marami ka pang matulungang tao na kagaya ko, kagaya kong pinapanawan ng pag asa. Salamat sa iyong mga simpleng salita at pa-alala, hinding hindi ko ito makakalimutan.”

Iyon lang ang kanyang sinabi at dire-diretso na syang lumakad paalis. Ang mga pulis naman sa paligid ay tuwang tuwang nagpapalakpakan.

Salamat sa Panginoon, ang tanging nasambit ng aking mga labi.

My Endless Sonata

I’m dwelling with an endless drip
But it keeps on falling, uncontrollably
I wanted to leave and
Rest in peace these miseries
But my heart wanted to stay
It rather choose to feel the pain than
Suffer the grief of loosing
It is such an endless sonata,
Unbearable music,
That keeps my soul weeps.
Such an agony, such a pain
Running round and round inside my brain
How to cease this distress
How to stop the endless drip
No one knows, even myself
I really want to lay six feet under
So in this vain, I could escape
I wish to wake up from this
Infinite nightmare
But deep within me I know
Waking up is hardest thing
Because from the moment
I shut my eyes
This endless vain will still remain
My endless sonata
My endless music
Running round and round inside my brain

Katotohanan

5-14-2012 10:00 a.m

Ang saya pala sa pakiramdam na kahit minsan ay masolo mo ang inyong bahay, yung wala ang nanay mo wala ang tatay mo kahit na ang alaga nyong aso ay nakuha na ring maglayas. Masaya sa pakiramdam kasi solo mo ang telebisyon, wala kang kaagaw sa sofa at pwede kang mag telebabad ng walang mananaway sayo. Pero isang bagay ang pumasok sa isip ko sa pagkakataong ito, dahil tahimik ang kapaligiran, masarap ang mag muni-muni at lalong masarap ang sumulat.

Tinungo ko ang aking silid upang kuhain ang paborito kong kaibigan, ang aking pulang kwaderno pati na din ang kakambal nyang lapis. Marami rami na rin pala ang laman nito mga ala – ala mula sa nakaraan, mga tula, mga photo collage at kung ano ano pa. Muli akong bumalik sa aming sala, sumalampak sa sahig at ipinatong sa ibabaw ng center table ang kwaderno na aking hawak. Sinimulan kong iguhit ang lapis na aking hawak sa pahinang walang sulat mula sa aking kuwaderno. Ngunit sa di inaasahan at nakapagtatakang sitwasyon ni isang guhit o salita ay ayaw sumulat ng kaibigan kong lapis. Matalim naman ang kanyang tasa kayat nakapagtatakang ayaw nyang sumulat. Inulit ko ang ginawa kong pag guhit, pa ulit ulit hanggang sa mapagod ang aking mga kamay. Ngunit kagaya ng umpisa bigo akong makakita ng kahit isang salita mula sa aking kuwaderno. Sa sobrang inis ko inihagis ko ito at lahat ng nakaipit na mga bagay dito ay sumambulat sa aming sahig.

Hindi ko namalayan na unti unti na pa lang tumutulo ang mga luha sa aking mga mata. Ano nga ba ang pumipigil sa aking mga kamay para hindi maisulat ang nais kong isulat? Ang isipan ko na ayaw nang balikan ang mga ala – alang nais kong itala o ang puso ko na nais ng matigil sa pagluha? Natatakot nga ba sila na malaman ng iba ang katotohanan? O sadyang natatakot na din ang buo kong katauhan na malaman ng marami na sa kabila ng aking mga pag ngiti, sa kabila ng walang sawa kong pag halakhak nag kukubli ang isang damdamin na dumudurog sa aking puso’t isipan.

Mga katotohanan na sa umpisa pa lang ay pilit ko ng ikinubli, sa pamamagitan ng mga ngiti. Mga katotohanang konting salok na lang ay magpapa bagsak sa matibay na pundasyon ng aking katinuan. Pinilit kong ikubli ang lahat sa isang maskarang ako lang ang nakakita pagkat natatakot akong dumating ang panahon na ang maging laman ng aking mga akda ay puro na lang lungkot at pighati. Natatakot akong sumulat ng katotohanan, natatakot akong sumulat ng totoong nilalaman ng aking damdamin. Natatakot akong mahayag sa lahat na sa likod ng isang matatag na ako, sa likod ng matibay kong paninindigan, tila isa akong kandila na unti unti ng natutunaw, na malapit na din matapos ang gampanin sa mundo.

Ngunit sa kabila ng lahat, ang katotohanang ito ay nais kong ikubli na lamang sa langit. Nais kong ipa agos na lamang sa tubig, mga katotohanang hindi ko alam kung hanggang kailan ko makakayang ikubli sa harap ng aking mga tagamasid.

I'm Just Missing You lang talaga ♥ 

Isang linggo na ang nakakalipas, isang linggo na din ang aking paghihintay. Para bang nangangarap ako na sana pumuti na ang mga uwak dahil sa ka imposiblehan ng mga bagay na gusto kong mangyari. Bakit nga ba napako ako sa ganitong sitwasyon, sitwasyon na dati ay tinatawanan ko lamang. Bagay na hindi ko sukat akalain na mangyayari din pala sa akin! Madalas nilang sabihin sa akin na kapag ako daw ang tinamaan ng ganitong karamdaman doon ko daw maipapaliwanag kung bakit sila nagkaganun, at doon ko lang din daw ma re-realize na hindi nga dapat tinatawanan. Madalas kong isagot sa kanila na malabong maranasan ko ang mga bagay na nararanasan nila, bakit kamo? Paano kasi wala naman talaga sa bokabularyo ko ang mga ganyang bagay, masaya na akong palaging nakatitig sa monitor ng aking kompyuter habang minamasdan ang hinahangaan kong artista! Ngunit sa di sinasadyang pag kakataon nakilala kita. Ikaw na di ko sukat akalain na magbibigay ng sakit sa aking ulo at magpapatumbling nitong aking puso!

Unang kita ko pa lang sayo, iritang irita na ako sa pagmumukha mo. Hindi naman sa sinasabi kong panget ka or mayabang, hindi ko lang talaga alam ang dahilan kung bakit ako naiinis sayo. Minsan tuloy nasabihan pa ako ng talo ko pa daw ang naglilihi pag nakikita kita. Promise kulang na lang talaga sabihin ko sayo ng harapan na kung ma-aari sana pag pupunta ka ng tambayan ay takpan mo ang iyong pagmumukha para hindi ako maiirita pag nakikita ko ito. Hindi ko talaga maintindihan ang sarili ko kung bakit sa tuwing nakikita ko ang maganda mong ngiti at ang mapupungay mong mga mata inis na inis ako, hanggang sa isang umaga natuklasan ko din sa wakas ang dahilan ng iritasyon na nararamdaman ko.

Biyernes ng umaga yon, sa di ko malamang dahilan pagmulat ng aking mga mata ikaw ang una kong gustong makita. Gusto kong masilayan ang mapupungay mong mga mata pati na din ang maganda mong ngiti. Dali dali akong bumangon sa aking pagkakahiga naligo at agad na dumiretso sa paborito nating tambayan. Malayo pa lang ako nakikita na kita, nakatalikod ka sa akin at may hawak hawak kang gitara habang ang iba nating mga kaibigan ay nakaupo sa kani kanilang pwesto at nakamasid sayo. Nang mapansin nila na palapit na ako kanya kanya na sila ng tilian at sigawan akala mo ba mga nanalo sa lotto. Unang lumapit sa akin si Arianne na halos ikabingi ko ang pagtili, si Ailyn naman parang hihimatyin na sa sobrang kilig. Samantalang si Mervin at Mark ay nakangiti lang habang pinagmamasdan ka at sabay kindat sa akin. Hinila ako nina Arianne at Ailyn sa upuan na malapit sa tabi mo at sinabing wag akong aalis doon. Ako naman parang bata lang na sumunod sa gusto nila. Inumpisahan mong tipahin ang hawak mong gitara, pamilyar sa akin ang tugtog, ah oo nga pala yung paborito kong kanta ni Taylor Swift! Habang tumitipa ka sinasabayan mo na din ng pag kanta, ng mapakinggan ko ang malamyos mong tinig parang nag tumbling ang libo libong paro paro sa loob ng aking tyan.

Doon na nagsimula ang lahat, inamin mo sa harap ng mga kaibigan natin na mahal mo ako. Hindi na rin ako nagpakipot pa kasi yun rin naman ang nararamdaman ko para sayo. Ang lahat ng inis ko pag nakikita ka ay ang dahilan ng pagkahulog ng puso ko sayo. Ngiti mo palang tumbling na agad ang puso ko paano pa kaya noong sinabi mong mahal mo ako. Ang dati kong tahimik na buhay na umaasa lang sa piktyur ng mga hinahangaan kong artista ay naging makulay dahil sa pagmamahal na ipinakita mo sa akin. Madalas pa nga tatawag ka sa akin para lang tugtugan ako ng gitara at kantahan bagay na lalong nagpapakilig sa akin. Pero isang araw nag pa-alam ka sa akin na aalis ka at uuwi muna sa inyong probinsya. Hindi ko alam kung bakit para akong pinagsakluban ng langit at lupa, isipin ko pa lang ang paglayo mo nalulungkot na ako paano pa kaya ang pagtatagal mo dun. Alam ko naman na babalik ka din hindi lang talaga ako sana’y na wala ka sa aking piling.

Isang linggo na ang nakakalipas, isang linggo na din ang aking paghihintay. Para bang nangangarap ako na sana pumuti na ang mga uwak dahil sa ka imposiblehan ng mga bagay na gusto kong mangyari. Gusto man kitang sundan sa inyong probinsya pero hindi bale na lang nagbago na ang isip ko, pauwi ka na rin naman kasi. I’m just missing you lang talaga!

Music is my medicine

Music is my medicine
It brings calmness,
Soothes my soul
Embracing me tightly
Swaying me softly
Were drifting together
Towards infinity

Beyond my darkest hour
It lightens my spirit
Bringing unexplainable magic
Healing my heart in tragic

It paints happiness all over my face
Grooving my body without control
Showing me the brightest shade of life
Eliminating all my madness

Music is my medicine
Yes it brings calmness
Yes it soothes my soul

But only for a while

Here in the darkness

Here in the darkness I want to hide
no colors, no illusions just pure black
no pretensions, no questions needed to ask
just hearing the sound of my beating heart

if by chance you gaze in darkness
and you saw me hiding behind the blackness
don’t dare to touch me for I wont respond
coz’ i just want to lay my heart and rest my sadness

in the darkness I found my calmness
embracing me with pure gladness
and as I lay with it resting my lunacy
without hesitation I will let it feed with my insanity

as we further travel the eerie path of it’s kingdom
I want to express myself just for the last time
before closing my eyes and drifted away
hear my heart hear what it wanted to say

just for this last time, yes I swear
I love you dear happy and good bye for today

Bawal

Unti unti akong nahuhulog sa kanyang mapupungay na mga mata, tila isa itong hipnotismo na pag iyong natitigan tuluyan kang mawawala sa sarili mong kamalayan. Sa kanyang mga ngiti ay patuloy akong nahuhumaling, pilit kong pinipigalan ang aking sarili dahil ang lahat ng ito ay bawal.

“Bawal hindi na ma-aari, hindi na pwede”
“Pero bakit? Paano mo ito mapipigilan?”

Pilit na nagtatalo ang aking puso’t isipan. Sino nga ba ang dapat na magwagi sa kanilang dalawa? Ang puso ko na walang kadala dala sa mga tinatamong kabiguan o ang isipan kong hindi kayang talunin ang aking puso pagdating sa larangan ng pag – ibig?

Bakit nga ba bawal?

Tulad ng mga bituin sa malawak na kalangitan ang kaningningan nito ay pag aari na ng buwan, na kahit na anong pilit kong abutin malabo pa sa tubig ng ilog pasig kong makakamit. Yung tipong kahit na maghintay ako sa kanyang pagbasak sa lupa sa huli hindi pa rin sya mapapasa akin kasi malamang naman na hindi din sa eksaktong lugar na kinatatayuan ko ang magiging pagbagsak nya.

“Pigilan mo ang aking puso na tumibok para sayo, ikaw lang ang tanging makagagawa non.”

Bukod tanging ikaw lang ang makakapipigil sa damdaming ito na namumuo sa aking puso. Dahil ikaw naman ang dahilan kung bakit ito muling natutong tumibok. Pero paano? Gayong wala ka namang kamalay malay sa nararamdaman ko para sayo. Ni katiting na ideya alam kong wala ka, dahil ang alam mo ang mga ngiti ko ay pag mamay ari na ng iba, pero ang katotohanan ang lahat ng ngiting ito ay sayo nagmumula.

“Basta isipin mo lang na bawal!”

Oo na, sige na, sa ngayon hahayaan kong manaig ang aking isipan dahil alam kong wala rin naman tong patutunguhan. Sa huli wala rin naman akong ibang sisihin kungdi ang aking sarili. Kaya’t habang maaga pa pipigilin ko na ang bawal.

“Ang bawal na pag ibig na namumuo sa loob ng aking puso’t isipan”.

Bakit nga ba ako masaya?

Mataman kong minamasdan ang masayang harutan ng bata sa kalsada mula sa aming bintana. Hindi nila alintana ang init na nagmumula sa matinding sikat ng araw, ang mahalaga masaya silang naghaharutan na magkakaibigan. Napapangiti na ako sa kanilang ginagawa, para itong isang sakit na nakakahawa. Habang umaangal ang isa dahil sa sakit na natamo nya mula sa kanilang paglalaro ng pitik bulag, ang isa naman ay halos lumuwa na ang ngalangala sa kakatawa. Aliw na aliw ako sa kanilang ginagawa ng mapukaw ang atensyon ko dahil sa pagtunog ng aking telepono na nagsasabing may mensahe akong natanggap. Agad kong tinignan kung sino ang nagpadala ng mensahe, ngunit isang numero lang ang rumehistro mula sa aking telepono, at ang nilalaman ng mensahe:

“Bakit ka masaya?”

Napangiti ako sa laman ng mensahe at napaisip, bakit nga ba ako masaya, bakit nga ba sa kabila ng mga natamo kong pait at sugat mula sa kahapon nakukuhang ngumiti at humalakhak na tila ba walang katapusan. Alam ko marami ang nagtataka sa ngiti ko na tila ba puno ng panibagong pag asa. Hindi naman alintana sa lahat ang pait na aking naranasan. Inaamin ko masakit ang mga naging pagsubok na tinamo ko sa buhay, umabot pa sa puntong halos ikawasak ito ng aking mga pangarap at lumuha ako na tila ba wala ng bukas. Hindi lang isang beses akong nabigo sa pag – ibig, hindi lang isang beses na lumuha ako ng dahil sa pagkabigo na makamit ang pangarap. Nandyang maranasan ko pa na paasahin ako at biglang iwan sa ere. Talunan man ako sa larangan ng pag – ibig ngunit hindi ito naging dahilan para tuluyan akong mawalan ng pag asa. Hindi ko ito ginawang basehan para hindi muling ibalik ang ngiti sa aking mga labi. Maaaring isipin ng iba na nagpapanggap lang ako na masaya, na sa likod ng aking mga ngiti patuloy na lumuluha ang aking puso, patuloy na nagtatanong kung kailan matatapos ang pait na natamo. Inaamin ko noong una ganyan ang pakiramdam ko, ganyan ang pananaw ko sa buhay na ikubli na lang ang sakit na nadarama. Ngunit katulad ng mga ibon na lumilipad sa himpapawid

“May kapaguran din ako at kailangan kong magpahinga”

Tama! Umabot na din sa puntong kusa ng sumuko ang puso’t isipan ko na alalahanin pa ang mga bagay na nagbibigay sa akin ng mapait na ngiti. Naisip ko, bakit ko ba hahayaang lamunin ako ng nakaraan gayong pwede pa rin naman akong ngumiti sa kabila ng nangyari sa nakaraan. Napagtanto ko na di lang naman sa pag ibig magiging masaya ang isang tao, hindi rin naman sa isang materyal na bagay lang magiging maligaya ang iyong puso. Maraming bagay sa paligid na maaaring maging inspirasyon upang muling gumuhit ang isang magandang ngiti sa iyong mga labi. Sa simpleng halakhakan ng mga bata na natatanaw ko mula sa aming bintana, sa mga kulitan at harutan naming magkakaibigan, sa sermon at yakap ng aking mga magulang, sa pangungulit at paglalambing ng mga studyante sa paaralang aking pinapasukan, muli kong nahanap ang ngiti at saya na gumuhit sa aking labi.

“Nasugatan man ang puso ko at namarkahan ng peklat”

Hindi ko ito hahayaang makaapekto sa aking buhay, tulad ng isang unos na dumadaan sa tahimik na mundo ng karagatan dadating din muli ang isang magandang pagsikat ng araw. Hindi naman sa unos natatapos ang mundo ng karagatan, ang pagsikat na muli ng araw ay isang hudyat upang ang pag asa sa ating mga puso ay hindi maparam. Matuto lang tayong tumanggap ng pagkatalo, matuto lang tayong lumapit sa Diyos na nasa itaas, matuto lang tayong umunawa na ang lahat ng bagay na nagaganap ay naaayon at may dahilan hindi nga maglalaon at may pagmamalaki nating masasagot ang tanong na

“Bakit ka masaya?”

Ikaw? Bakit ka masaya?

Hawla ng Nakaraan

Bigkis ng sakit at hinanakit

Mula sa tinamong sugat at pait

Sa puso’y may nakaukit na hinaing

Kahit na anong pagpupumiglas,

Hindi pa din magawang kumawala

Mula sa gapos na dulot ng kahapon

Nagamot man ang pusong sugatan

Bilanggo pa din sa hawla ng nakaraan,

Anino ng mapait nyang kahapon

Pilit pa ring nagkukubli, doon,

Sa likod ng kanyang mga ngiti

Kung ako na lang sana

Ilang oras ko ng tintitigan ang larawan sa ibabaw ng aking lamesa, pero kahit anong usal ko ng panalangin o kahit na anong yugyog ang gawin ko sa kanya nanatili lang syang nakangiti sakin. Nagmimistula na akong nawawala sa sariling bait kakatanong sa kanya kung kamusta na ba sya, kung ano ba ang mga pinagkaka abalahan nya at kung namimiss na din ba niya ako. Ngunit kahit siguro abutin na ako ng pagakagunaw ng mundo di ko pa rin makakamit ang matamis nyang pagsagot. Ilang beses ko na ding nasaulo ang bawat bahagi ng kanyang mukha, ang kanyang mapupungay na mga mata, ang matangos nyang ilong at ang mga labi nya na tila ba nang – aakit. Halos gabi gabi ko din syang kausap bago ako matulog, pero wala talaga ayaw pa din nyang sumagot.

Sinubukan kong gumawa ng liham para sa kanya, ang korni ko no pwede namang mag text gamit ang cellphone pero mas pinili ko pa din ang makalumang paraan ng koreo. Bakit kamo? Para sa akin kasi mas may dating at mas may lambing kung mismong sulat kamay ko ang mababasa nya. Yun nga lang siguro tamad syang magbasa kaya di nya sinasagot mga sulat ko. Nagkaroon na nga ako ng kalyo sa daliri kakasulat sa kanya araw araw, pero ni minsan di ako nakatanggap ng sagot sa aking mga sulat. Iniisip ko nga kung mali ba ang address na nailalagay ko o kung doon pa ba sya nakatira. Pero ng minsan kong dalawin ang kanilang tahanan laking tuwa ko ng makita ko syang nakatayo malapit sa bintana malayo ang tingin at tila may malalim na iniisip. Sinubukan kong kumaway ngunit tila isa syang bulag na walang nakikita sa paligid kaya naman halos sumayad na sa lupa ang pag haba ng nguso ko dahil sa pagkabigong mapansin nya.

Sabi ng mga kakilala ko’t kaibigan kalimutan ko na lang daw sya, pero paano mo makakalimutan ang nag iisang nag mamay-ari ng puso mo? Paano mo makakalimutan ang nag iisang pangarap mo sa buhay? Pinilit kong ipamukha sa sarili ko na hindi sya ang taong nababagay para sa akin, na hindi siya ang nararapat na makasama ko sa aking pagtanda, pero kahit na anong sampal ko sa aking sarili siya at siya pa din ang inisigaw at itinitibok nitong makulit kong puso. Ano kaya kung mag pa heart transplant na lang ako baka sakaling sa iba na mabaling ang pagmamahal ko? Pero malabo yun, wala kaming malaking pera para mag paopera, lalong hindi papayag ang mga doktor kasi malusog naman ang puso ko. Malusog nga ba? Eh ilang beses na nga akong nahirapan huminga kakaisip sa kanya. Lahat na lang ata ng sama ng loob ko dahil sa pagkabigo sa kanya eh naipon na sa puso ko.

Napadaan na naman ako sa bahay nyo ngayong hapon lang, as usual ganun pa din ang hitsura mo nakatanaw sa bintana malayo ang tingin at tila ba malalim ang iniisip. Pero sa hitsura mo ngayon, tila ba may kakaiba pero di ko lang alam kung ano nga ba. Paalis na sana ako ng biglang may tumawag sa akin, ang nanay mo pala. Masinsinan kaming nagka usap ng iyong nanay, labis akong nalungkot sa aking nalaman. Halos ikalaglag ito ng balikat ko at ikalabas ng puso ko sa aking dibdib. Kaya pala malayo parati ang iyong tanaw, kaya pala parating tila ba malalim ang iyong iniisip dahil sa nangyari sayo. Buti na lang nandyan ang mapagmahal mong pamilya na handa pa ding umalalay sayo sa kabila ng sinapit mo. Pero kung ako ang pinili imbes na ang babaeng yun na naging pangarap mo sa buhay, di mo sana sasapitin ang ganyang sitwasyon. Hindi sana aabot na mawala ka sa sarili mong katinuan.

Kung ako na lang sana ang pinili mo di sana'y masaya pa tayo ngayon.